Αποστάγματα..

 Σε Νοιάζομαι

Σ' Αγαπώ

Σε Θέλω.

13 χρόνια...

...ματώνω, 

να εξηγήσω το Ανεξήγητο,

το από Πάντα και για Πάντα 

θα με στοιχειώνει 

ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ. 

 

τίποτα λιγότερο, 

τίποτα περισσότερο.

Κραυγή

στο μέτρο της συνείδησης και του ονείρου

 

Όρκος

τίποτα δεν θα με κάνει να σ' αρνηθώ

τίποτα δεν θα με κάνει να σε ξεχάσω

 

ο κόσμος μας

Επιμένω σε έναν άλλο κόσμο,

αόρατο για τους πολλούς και ανέφικτο.

Αυτόν όπου κανείς δεν νικάει και κανείς δεν νικιέται.

 

Εκεί όπου δεν υπάρχει ούτε το άδικο, ούτε το δίκαιο

ούτε το εγώ, ούτε το εσύ

ούτε το "δικό μου", ούτε το "δικό σου".

 

Εκεί όπου θα βρίσκουμε την ευωδία στα ασήμαντα

και την ταπεινότητα στα μεγαλειώδη.

Εκεί όπου η Αγάπη και ο Έρωτας θα είναι ταυτόσημα

και η δυσλεξία των σωμάτων θα υποτάσσεται

στην ιερότητα της ηδονής.

 

μκροί παρακείμενοι:

Κύρα, 2.5.2014 - 27.12.2023

 

Έφυγες Κύρα μου, έφυγες Κυρά μου. 

Κι εγώ πούλεγα πως θα ζήσεις και μετά από μένα.

Τώρα πια, από ''κεί ψηλά θ' αγναντεύεις τον κήπο σου, 

εκεί που σε βρήκα κάποιον Μάη νεογέννητο πλάσμα, 

να τρέχεις να κρυφτείς από την καταιγίδα μες στα χορτάρια. 

Και δεν ξέχασες

με προειδοποιούσες πάντα για τις καταιγίδες που θάρχοταν.

 

Όπως και νάναι, η ζωή σου αλλά και το φευγιό σου με δίδαξαν. 

Μού έμαθες τις λεξούλες που χρειάστηκαν 

 και γίναμε ένα μυαλό και μια ψυχή.

 

Έφυγες Κυρά μου, έφυγες Τάλη μου. 

Και το σπίτι μας θάναι πια άδειο, όπως και το κρεβατάκι σου. 

 

Έφυγες Κυρά μου. Να πάς στις αστείρευτες πηγές του ουρανού.

Καλή αντάμωση ψυχούλα μου. 

*** 

μκροί παρακείμενοι:οι απώλειες της ζωής μου

 

ζήτησέ μου

τη ζωή  μου
την καλωσύνη των πουλιών
τ' ολόγιομα φεγγάρια
τα μεθυσμένα καλοκαίρια
της μυρωδάτες άνοιξης τα χρώματα
υπάρχω στη ζωή σου

αν το θες
ζήτησέ μου από τους δρόμους σου να χαθώ
και να μην υπάρχω πια στη ζωή σου

μόνο ζήτησέ το

μιας και όσα ζήτησα εγώ
απόκριση δεν πήρα

Κάποτε Ήμασταν εραστές...και συνεχίζουμε...

...ο καθένας μας με τον τρόπο του, με τους φόβους του, τις ανασφάλειές του, τους εγωϊσμούς του και τις προσδοκίες του. Όλα αυτά που δεν προλάβαμε ή δεν θελήσαμε να ΜΟΙΡΑΣΤΟΥΜΕ.

Μα ούτε και στα πιο "ανώδυνα" τα καταφέραμε. σκιαμαχούμε, συνεχίζουμε να κρυβόμαστε, ο καθένας για τους λόγους του. Και όταν δεν μοιράζεσαι ούτε τους φόβους σου, αλλά ούτε τις προσδοκίες δεν χτίζεις τίποτα, δεν πάς πουθενά. Ούτε με τον πιο παράτολμο ερωτισμό, ούτε με την ανέξοδη και απαστράπτουσα λυρικότητα.

Τί περίμενες από εμένα, τί περίμενα από εσένα ; ΑΝΕΚΦΡΑΣΤΟ, ΑΓΝΩΣΤΟ. Σίγουρα όχι όρκους και υποσχέσεις. Ούτε και "θαύματα".

Έχω πάψει να φοβάμαι μήπως κάνω λάθος. Όποια λάθη ήταν να γίνουν από μεριάς μου, έγιναν. Και εξιλέωση ζήτησα και με πράξεις το έχω επιβεβαιώσει, τόσο που το να μου πείς "έλα μαζί μου" είναι η μόνη μου εκκρεμότητα. Και τον δρόμο τον θυμάμαι, και λάθος δεν θα κάνω.
Αν στις εκτιμήσεις μου πάλι, κάνω κάποιο λάθος, δεν το φοβάμαι. Άλλωστε "το λάθος είναι ο πρόδρομος του σωστού". Έτσι δεν είπαμε ;

Et in Arcadia ego, λοιπόν. Με τις ευλογίες ΣΟΥ !

 

(φωτο: σκηνικό από καύση ξερών κλαριών τον Οκτώβρη. Αποδεκτή κάθε ερμηνεία)

όταν κοιμάται ο Έρωτας...

...ξυπνάει η Αγάπη.

 

και, 

ούτε το Ναι, 

ούτε το ΟΧΙ

δεν θα χρειάζονται πια

παρά,

η Γεύση

της αιώνιας μας συν-ύπαρξης.

η Προσήλωση

Ξέρω πολλά έντομα και γενικώς υπάρξεις που δεν τριγυρνάνε ποτέ άσκοπα. κάθε τους ταξίδι έχει έναν προορισμό.  ας παρατηρήσουμε τα μυρμήγκια, ή τις μέλισσες. αλλά και τις σαύρες, τα πουλιά, τις γάτες. όλες οι φυλές των όντων, εκτός της, κατά πλειοψηφία, ανθρώπινης, ταξιδεύουν προσηλωμένες σε έναν σκοπό.

Η Προσήλωση είναι ένα χάρισμα της φύσης των όντων, ένα χάρισμα θεϊκό. έχει εγκλωβίσει την έγνοια, τη αγάπη, τον έρωτα, την αφοσίωση, την πίστη, την απλότητα, τη σεμνότητα, την επι-υπομονή, την καρτερία, τον σεβασμό, την επίγνωση του πρόσκαιρου της ζωής, ορίζοντας έναν μικρόκοσμο αντάξιο της κάθε οντότητας. 

Η προσήλωση είναι ο Λόγος και η Ιερότητα των όντων. εγκλωβίζοντας επί μέρους αξίες, γίνεται η σκλάβα τους, μια αυτούσια και αυτοτελής αξία. δεν διαχέεται, δεν σκορπιέται, αλλά δαπανάται ατελεύτητα προς δόξα αυτών που έχει εγκλωβίσει.

Αυτός ο κλωβός είναι το ανέσπερο Φώς και τον λέω Ευτυχία.