φωτο: από χρώσεις-αποχρώσεις και στιγμές

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

Μαζί

δεν είναι το ξερό κλαρί που δίνει τον καρπό 


μα η ανάσα η ζεστή π' αφήνει στο λουλούδι
της παγωνιάς τ' αντίδοτο.


Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Ἄλλοτε η θάλασσα...

Ἄλλοτε ἡ θάλασσα μᾶς εἶχε σηκώσει στὰ φτερά της
Μαζί της κατεβαίναμε στὸν ὕπνο
Μαζί της ψαρεύαμε τὰ πουλιὰ στὸν ἀγέρα
Τὶς ἡμέρες κολυμπούσαμε μέσα στὶς φωνὲς καὶ τὰ χρώματα
Τὰ βράδια ξαπλώναμε κάτω ἀπ᾿ τὰ δέντρα καὶ τὰ σύννεφα
Τὶς νύχτες ξυπνούσαμε γιὰ νὰ τραγουδήσουμε
Ἦταν τότε ὁ καιρὸς τρικυμία χαλασμὸς κόσμου
Καὶ μονάχα ὕστερα ἡσυχία
Ἀλλὰ ἐμεῖς πηγαίναμε χωρὶς νὰ μᾶς ἐμποδίζει κανεὶς
Νὰ σκορπᾶμε καὶ νὰ παίρνουμε χαρὰ
Ἀπὸ τοὺς βράχους ὡς τὰ βουνὰ μᾶς ὁδηγοῦσε ὁ Γαλαξίας
Καὶ ὅταν ἔλειπε ἡ θάλασσα ἦταν κοντὰ ὁ Θεός
Γιώργος Σαραντάρης


θα γίνεις δικιά μου

το Τέλος του δισταγμού
και η Αρχή 
στην αγκαλιά σου να φθάσω 

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

θάθελα


θάθελα,
να μη σ' αναζητώ στα άνυδρα τούτα μέρη
όπου οι λέξεις ξεψυχάνε στο φώς της οθόνης.

ξέρουμε πως το ουρλιαχτό μας 
ποτέ δεν θα το ακούσουμε εδώ
πως ο πόθος δεν αναπαρίσταται σε pixels
πως το Σ' Αγαπώ δεν εμπιστεύεται τα bytes.

Πάνω στα σεντόνια η ιστορία μας όλη
ξεμπροστιασμένη από της ψυχής την ομορφιά
αφτιασίδωτη αλήθεια που σφραγίζει το σκοτάδι,
ποιά φωτογραφία θα μιλήσει γι' αυτά ;

θάθελα
το Σου ανήκω, μας ανήκουμε 
ψιθυριστά να γράφεται
με το φέγγος των ματιών μας
τους σφυγμούς της καρδιάς μας
και τη θέρμη των χαδιών μας.

θάθελα 
τη γεύση του σώματός σου να πλημμυρίζει το στόμα μου
το χάδι πάνω στις πληγές μας να υπόσχεται το παντοτινό
τα φιλιά μας 
-κεί που το ρυάκι της ψυχής μας χύνεται στο απέραντο-
να ζωγραφίζουν το Ένα μας

είθε
αχρείαστες νάναι οι οθόνες της ζωής μας
αρχείαστο και τούτο το blog
που έναν θάνατο τούχω τάξει
και θάναι ο πιο γλυκός απ' όλους 
γιατί ο μόνος όρκος που μας πρέπει
-Σ' αγαπώ-
με μια αγκαλιά θε να τον φωνάξουμε.

Σ' αγαπώ
τίποτ' άλλο να πώ δεν μπορώ...

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

εσύ κι εγώ


Σ' αγαπώ
Σ' αγαπώ
Μαζί για πάντα
δεν μας πιστεύω
φοβάμαι μη μας χάσω
φοβάμαι μη χαθείς

όλος ο κόσμος μου είσαι εσύ, σου λέω
φοβάμαι
ζώ μόνο για σένα
ζούμε μονο για μας

προχώρα
που να πάω
......

η αγάπη σταλιάζει μέσα μου
......
αγάπη που δεν μοιράζεται μαραζώνει
......

θέλω να γίνω φωτιά
Σ' αγαπώ, φοβάμαι
θέλω να γίνουμε φως
Σ' αγαπώ, φοβάμαι
θέλω να γίνω στάχτη
Σ' αγαπώ, φοβάμαι

έλα ν' αγκαλιαστούμε
......
μας αγαπώ, φοβόμαστε
......
πάμε να φύγουμε ΜΑΖΙ για πάντα



Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

κομμάτια ζωής

η έγνοια μου
που δεν μπόρεσα ακόμη
τις πληγές που έθρεψα να κλείσουν
η σκέψη μου
που αγκαλιάζει σφιχτά την κάθε σου ανάσα
και ο φόβος μου 
πως πληγή και τούτο μπορεί να φαίνεται.


ένα γνέμα ψάχνω να γητέψει την ξενητειά.

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

το υφάδι







ας μαζέψουμε τις λέξεις


που σκόρπισε του φθινοπώρου η δίκαιη οργή,
και μ' αυτές το φως να πλέξουμε.


υφάδι δεν είναι η μοναξιά




πέτρα μόνο 
που χτίζει το άβουλο της ψυχής.

Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2014

επειδή αγαπώ



Επειδή αγαπώ 
Ο ήλιος ρίχνει τις ακτίνες του από ζωντανό χρυσάφι, 
Κι απλώνει το χρυσάφι και τ’ ασήμι του πάνω στη θάλασσα. 

Επειδή αγαπώ 
Γύρω απ’ τον αστρικό της άξονα η γη χορεύει 
Τον εκστατικό χορό της. 

Επειδή αγαπώ 
Καβάλα στους ανέμους τα σύννεφα ταξιδεύουν στους ουρανούς 
Στους απέραντους, πανέμορφους, τους βαθυγάλανους ουρανούς. 

Επειδή αγαπώ 
Ο άνεμος φουσκώνει ολόλευκα πανιά 
Και πάνω απ’ τα λουλούδια ο άνεμος, ο γλυκός άνεμος φυσά. 

Επειδή αγαπώ 
Οι φτέρες πρασινίζουν και πρασινίζει η χλόη 
Και πρασινίζουν τα διάφανα ηλιόλουστα δέντρα. 

Επειδή αγαπώ 
Κορυδαλλοί φτεροκοπούν πάνω απ’ τα λιβάδια 
Και μυριάδες πουλιά σ' όλα τα φύλλα κελαηδούν. 

Επειδή αγαπώ 
Υπάρχει ένα αόρατο μονοπάτι που διασχίζει τους ουρανούς 
Κι αυτό το μονοπάτι παίρνουν τα πουλιά, ο ήλιος κι η σελήνη 
Κι όλα τ’ αστέρια της νυχτιάς. 

Επειδή αγαπώ 
Υπάρχει ένα ποτάμι που ρέει ολονυκτίς. 

Επειδή αγαπώ 
Όλη τη νύχτα το ποτάμι κυλάει στον ύπνο μου 
Χιλιάδες ζωντανά πλάσματα κοιμούνται στην αγκαλιά μου 
Και καθώς κοιμούνται ξυπνούν, κι ενώ ρέουν αναπαύονται.

- επειδή Σ' Αγαπώ -

*
Kathleen Raine 


(1908-2003) 

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

τ' αστέρι μου


ό,τι έλαμψε στη μαύρη νύχτα της ζωής μου 
ποτέ δεν θα τ' αρνηθώ
και μέσα από τα πιο πυκνά σύγνεφα το καρτερώ.

Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

θάπρεπε

το χρώμα σου μ' ακολουθεί παντού

κείνον τον Ιούλη να μην φύγω
αφήνοντας πίσω μου αναπάντητους φόβους 
και την κραυγή που δεν διάβασα -παιδί μου κι αυτή- 
διάλεξα πόνου κραυγή να ήταν. 

γιατί θάπρεπε να ερμηνευτούν τόσα πολλά 
σε τοίχους γραμμένα, 
μα ζύγιασα πως για άλλα μιλούσαν. 

κι έτσι αργότερα έμαθα πως θάπρεπε 
να πνίγω τις κραυγές σου 
αν και ήξερα 
πως μόνος τρόπος να περπατήσω δεν ήταν αυτός. 

θάπρεπε 
νάχω μάθει αντρίκια να ζητώ ό,τι ποθώ
και στις φτηνές προφάσεις να μην ενδίδω.

δεν ξέρω τώρα που κατάλαβα όλα αυτά 
αν είμαι ένα βήμα πιο μπροστά 
ξέρω όμως 
πως ο φόβος να μιλήσω είναι μια ακόμη μαχαιριά.

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2014

μια θάλασσα μικρή...

σαν έλθουνε τα σύννεφα
ας είναι μόνο για να χαϊδεύουν τα όνειρα


και τούτη τη θάλασσα να καλοπιάνουν
να φέρνει κοντά τις ψυχές μας





...μια θάλασσα μικρή....ο έρωτάς μου, ο πόνος μου

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

Όμορφη Πόλη


Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Γιάννης Θεοδωράκης

Όμορφη πόλη, φωνές, μουσικές,
απέραντοι δρόμοι, κλεμμένες ματιές,
ο ήλιος χρυσίζει χέρια σπαρμένα,
βουνά και γιαπιά, πελάγη απλωμένα.

Θα γίνεις δικιά μου πριν έρθει η νύχτα,
τα χλωμά τα φώτα πριν ρίξουν δίχτυα,
θα γίνεις δικιά μου.

Θα γίνεις δικιά μου πριν έρθει η νύχτα,
τα χλωμά τα φώτα πριν ρίξουν δίχτυα,
θα γίνεις δικιά μου.

Η νύχτα έφτασε τα παράθυρα κλείσαν,
η νύχτα έπεσε οι δρόμοι χαθήκαν.

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

στο θάμπος του αποχωρισμού...

....πάνε δύο χρόνια από τότε που δεν έφυγα ποτέ

όσο κι αν το αναπολόγητο ποτίζει την πίκρα
όσο κι αν η σιωπή θεριεύει τη δειλία
όσο κι αν η απόρριψη ταπεινώνει την ψυχή
όσο κι οι γρίφοι ξεγελούν τη μοναξιά μου.

είμαι εδώ, κάθε στιγμή
να σ' αναζητώ σε κάθε δρόμο και σε κάθε γωνιά.
να σου μιλώ πια με άλλη γλώσσα
να σε αγγίζω χωρίς τα χέρια μου
να σε κοιτώ χωρίς τα μάτια μου.
ώσπου κάποτε τούτη η σιωπή να γίνει δέντρο

δίχως να έχω να πω τίποτε άλλο, σ' αγαπώ. 
Μονάχα αυτό. 
Αρκεί.

υγ. 
με πνίγουν όλα όσα δεν γίνονται λέξεις
και τούτη η γραφή καμμιά προσμονή δεν έχει.

κι' είναι στιγμές που σκέφτομαι πως τούτα τα λόγια 
υπαγόρευση ήταν, στον χρόνο, να τα τηρήσει.

Σάββατο, 12 Ιουλίου 2014

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2014

Ε_ρωτας...


...οι στιγμές εκείνες
που όλα θα γίνουν περιττά,
και ο χρόνος άσκοπα θα καρτερεί
το μέτρημα της αγάπης μας.


Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

ήταν αυτός ο δρόμος ;


δυό χρόνων λέξεις ανείπωτες 
αποσταγμένες στου καιρού το πέρασμα 
με φίλεψαν τη θλίψη μονάχα. 

μα τίποτα δεν σκοτώνει 
σαν η απόσταση αποστάζεται 
στον μόνο θησαυρό μας.

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

Εσύ


εσύ ο κόσμος μου
η κάθε μου ματιά,
ο κάθε λογισμός μου
κι η κάθε μου στιγμή.

η κάθε προσμονή μου
κι η κάθε μου αναζήτηση
εσύ και η σιωπή μου.

εσύ,

και η ευχή μου...

σε όλες τις σιωπές ας τυλιχτώ
στην αγκαλιά σου κοιμισμένος.

Κυριακή, 18 Μαΐου 2014

κύλα


σε ποιά γωνιά 
τ' οργισμένου νερού το βόλι 
πλήγωσε τη γιορτή μας ;
ποιά πέτρα θόλωσε
τ' ανάμεσα του ποταμού ;

να πιώ ποθώ
το ξάστερο των ονείρων μας νερό.

Δευτέρα, 28 Απριλίου 2014

τοίχος


κεί στης φωνής μου το ανάχωμα
ποτίζει ένα λουλούδι λίγο νερό
καθημερινά το δάκρυ μου.
****
του πουλιού,
όταν του κόβεις το φτερά 
μην του ζητάς και να πετάξει.

Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014

μια στιγμή μονάχα...


...μονάχα, μου αρκεί.

ίσα που να παραδώσω τα κλειδιά της ψυχής μου
στα χέρια σου 
και τη ζωή μου στο νόημα του μαζί.

μια στιγμή μονάχα
σαν εκείνη τη φορά
που το φώς πλημύρισε τις ψυχές μας.

μια στιγμή μονάχα, 
του ξέφωτου την ανάπαυση σου ζητάω.

Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

επανόρθωση

στις ημιτελείς αναγνώσεις λέξεων 
-στο πένθος αοράτων σκιών συνδρομή- 
γάντι μου η ελπίδα 
πως κάποτε ο χρόνος 
θα λευτερώσει το φώς για να ξαναδιαβαστούν.

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

φυλαχτό

τα βήματά μου

που έχω να διανύσω 
σε λασπωμένους δρόμους 
πάλι και πάλι από την αρχή, 
αναζητώντας το κλειδί 
που έναν καιρό 
στον μάστορα του έρωτα εμπιστεύτηκα,

ξέροντας 
πως η φλόγα του ποτέ δεν θα σβήσει

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

η βροχή



σταγόνες βροχής 
ίσα που κρατούν μιαν υπόσχεση Άνοιξης
σαν το θολό τ' ουρανού κάποτε φεύγει.

μα ποιάς πηγής τη θέληση του αστείρευτου
μπορούν να δυναμώσουν;

Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

η διαδρομή

είναι στιγμές που μάταιη θαρρώ
τούτη τη στείρα διαδρομή,
προσδοκώντας το ταξίδι
που απαλλοτριώνει τη σκουριά των καιρών.

και λέω μη-πως, 
θάταν καλύτερο νάχαν σβήσει τα χνάρια μου 
πάνω στο χέρσο τούτης της ζωής.

και είναι στιγμές που θέλω να ζώ ίσα για ν' ακουστεί, 
πως το κομμάτι της αλήθειας εκείνο,
που απελπίζει την ψυχή, δεν είναι η αλήθεια
παρά η απρόκλητη άγνοια. 

Σ' αυτές τις νύχτες 
που θηρίο γένηκα καθ' υπόδειξη
τα όνειρα από τα στιχάκια του Πάμπλο 
ρούχα που στεγνώνουν στον πάγο της ψυχής μου.

ούτε ήχος, ούτε χρώμα στο δισάκι μου.

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

ήλθε ο καιρός..


μόνον εσύ ξέρεις 
πόσες νύχτες βάρυναν τα πόδια μου 

και μόνον εγώ 
για τους χειμώνες που ψύχραναν την ψυχή σου. 

για τις πληγές μας 
κανείς μας δεν μίλησε ποτέ.

μήπως ήλθε ο καιρός 
να γητευτεί ο πόνος τους ;

Κυριακή, 2 Μαρτίου 2014

δισταγμός,


ποιός στον ουρανό αρνείται να πετάξει;


μα είναι ο δισταγμός 
που στης περιφρόνιας το θυμό
τρέφεται 
και μας κρατά δεμένους.

Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014

Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2014

βράχους ας γκρεμίσουμε

τους τόπους μας...
όπου η πέτρα υφάδι γίνεται

και τ' απέραντου καθρέφτισμα


κατασταλάζοντας στο βάθος της ψυχής μας μνήμες...


τους χάνουμε. σαν τα γιοφύρια τους γκρεμίζουμε
διαγράφοντας κάθε πεθυμιά επιστροφής.


φωτογραφίες: Ικαρία

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014

"να διώξω τα σύννεφα"


σαν το άνθος το πρώτο - υπόμνηση της άνοιξης,
σαν τα κλάμα το πρώτο - αναγγελία ζωής, 
η Λέξη η πρώτη - που αποδιώχνει τα σύννεφα.


αυτές απόμειναν οι αποστάσεις 
ως την Αυγή. 

φωτο:ανθισμένη 'μυγδαλιά στο Κάστρο

Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2014

φόβος


τώρα,
ίσως να φοβάμαι λιγότερο
ν' απλώσω το χέρι μου στο κενό,


αρκεί, κάποιες φορές
φως μελιχρό
να σκορπά στο έξω της νύχτας
το καλωσόρισμα.

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

Μ-έθ-η


.... άλμα, ακροθαλάσσι, καταχνιά, φυλαχτό, απέναντι, 
ταξίδι, αντί - σταση, κοίτα, σκιές, τζάμι, ανθίσουν, κύλα, 
εαρινό, αλαφροπατώντας, μέλισσα, φράχτης, ζύγι, 
νανούρισμα, δείλι, κερασιές, δεντρί, σκιές, χνωτισμένο, 
φεγγαρόστρατα, φως, αραξοβόλι, αχ, αγάπη ...

μεθώ 
με τις λέξεις σου
 αιώνες ειπωμένες 
κι' από νύχτες χωρίς άστρα αθάμπωτες.

μεθώ
με τα ίχνη τους στη θωριά μου
με το χρώμα της φωνής τους
με την ανάσα 
της στιγμής που ειπώθηκαν.
και μου αρκεί,
 
που φύλακας άγγελός μου γένηκαν
στη μέρα ισκιώματα και πηγές
φεγγάρια μες στη νύχτα. 

και τις παίρνω αγκαλιά
κι' ακούω το Σ'αγαπώ
και ταξιδεύω
  Μαζί τους για Πάντα.