φωτο: από χρώσεις-αποχρώσεις και στιγμές

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

Μαζί

δεν είναι το ξερό κλαρί που δίνει τον καρπό 


μα η ανάσα η ζεστή π' αφήνει στο λουλούδι
της παγωνιάς τ' αντίδοτο.


Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Ἄλλοτε η θάλασσα...

Ἄλλοτε ἡ θάλασσα μᾶς εἶχε σηκώσει στὰ φτερά της
Μαζί της κατεβαίναμε στὸν ὕπνο
Μαζί της ψαρεύαμε τὰ πουλιὰ στὸν ἀγέρα
Τὶς ἡμέρες κολυμπούσαμε μέσα στὶς φωνὲς καὶ τὰ χρώματα
Τὰ βράδια ξαπλώναμε κάτω ἀπ᾿ τὰ δέντρα καὶ τὰ σύννεφα
Τὶς νύχτες ξυπνούσαμε γιὰ νὰ τραγουδήσουμε
Ἦταν τότε ὁ καιρὸς τρικυμία χαλασμὸς κόσμου
Καὶ μονάχα ὕστερα ἡσυχία
Ἀλλὰ ἐμεῖς πηγαίναμε χωρὶς νὰ μᾶς ἐμποδίζει κανεὶς
Νὰ σκορπᾶμε καὶ νὰ παίρνουμε χαρὰ
Ἀπὸ τοὺς βράχους ὡς τὰ βουνὰ μᾶς ὁδηγοῦσε ὁ Γαλαξίας
Καὶ ὅταν ἔλειπε ἡ θάλασσα ἦταν κοντὰ ὁ Θεός
Γιώργος Σαραντάρης


θα γίνεις δικιά μου

το Τέλος του δισταγμού
και η Αρχή 
στην αγκαλιά σου να φθάσω 

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

θάθελα


θάθελα,
να μη σ' αναζητώ στα άνυδρα τούτα μέρη
όπου οι λέξεις ξεψυχάνε στο φώς της οθόνης.

ξέρουμε πως το ουρλιαχτό μας 
ποτέ δεν θα το ακούσουμε εδώ
πως ο πόθος δεν αναπαρίσταται σε pixels
πως το Σ' Αγαπώ δεν εμπιστεύεται τα bytes.

Πάνω στα σεντόνια η ιστορία μας όλη
ξεμπροστιασμένη από της ψυχής την ομορφιά
αφτιασίδωτη αλήθεια που σφραγίζει το σκοτάδι,
ποιά φωτογραφία θα μιλήσει γι' αυτά ;

θάθελα
το Σου ανήκω, μας ανήκουμε 
ψιθυριστά να γράφεται
με το φέγγος των ματιών μας
τους σφυγμούς της καρδιάς μας
και τη θέρμη των χαδιών μας.

θάθελα 
τη γεύση του σώματός σου να πλημμυρίζει το στόμα μου
το χάδι πάνω στις πληγές μας να υπόσχεται το παντοτινό
τα φιλιά μας 
-κεί που το ρυάκι της ψυχής μας χύνεται στο απέραντο-
να ζωγραφίζουν το Ένα μας

είθε
αχρείαστες νάναι οι οθόνες της ζωής μας
αρχείαστο και τούτο το blog
που έναν θάνατο τούχω τάξει
και θάναι ο πιο γλυκός απ' όλους 
γιατί ο μόνος όρκος που μας πρέπει
-Σ' αγαπώ-
με μια αγκαλιά θε να τον φωνάξουμε.

Σ' αγαπώ
τίποτ' άλλο να πώ δεν μπορώ...

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

εσύ κι εγώ


Σ' αγαπώ
Σ' αγαπώ
Μαζί για πάντα
δεν μας πιστεύω
φοβάμαι μη μας χάσω
φοβάμαι μη χαθείς

όλος ο κόσμος μου είσαι εσύ, σου λέω
φοβάμαι
ζώ μόνο για σένα
ζούμε μονο για μας

προχώρα
που να πάω
......

η αγάπη σταλιάζει μέσα μου
......
αγάπη που δεν μοιράζεται μαραζώνει
......

θέλω να γίνω φωτιά
Σ' αγαπώ, φοβάμαι
θέλω να γίνουμε φως
Σ' αγαπώ, φοβάμαι
θέλω να γίνω στάχτη
Σ' αγαπώ, φοβάμαι

έλα ν' αγκαλιαστούμε
......
μας αγαπώ, φοβόμαστε
......
πάμε να φύγουμε ΜΑΖΙ για πάντα



Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

κομμάτια ζωής

η έγνοια μου
που δεν μπόρεσα ακόμη
τις πληγές που έθρεψα να κλείσουν
η σκέψη μου
που αγκαλιάζει σφιχτά την κάθε σου ανάσα
και ο φόβος μου 
πως πληγή και τούτο μπορεί να φαίνεται.


ένα γνέμα ψάχνω να γητέψει την ξενητειά.

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

το υφάδι







ας μαζέψουμε τις λέξεις


που σκόρπισε του φθινοπώρου η δίκαιη οργή,
και μ' αυτές το φως να πλέξουμε.


υφάδι δεν είναι η μοναξιά




πέτρα μόνο 
που χτίζει το άβουλο της ψυχής.

Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2014

επειδή αγαπώ



Επειδή αγαπώ 
Ο ήλιος ρίχνει τις ακτίνες του από ζωντανό χρυσάφι, 
Κι απλώνει το χρυσάφι και τ’ ασήμι του πάνω στη θάλασσα. 

Επειδή αγαπώ 
Γύρω απ’ τον αστρικό της άξονα η γη χορεύει 
Τον εκστατικό χορό της. 

Επειδή αγαπώ 
Καβάλα στους ανέμους τα σύννεφα ταξιδεύουν στους ουρανούς 
Στους απέραντους, πανέμορφους, τους βαθυγάλανους ουρανούς. 

Επειδή αγαπώ 
Ο άνεμος φουσκώνει ολόλευκα πανιά 
Και πάνω απ’ τα λουλούδια ο άνεμος, ο γλυκός άνεμος φυσά. 

Επειδή αγαπώ 
Οι φτέρες πρασινίζουν και πρασινίζει η χλόη 
Και πρασινίζουν τα διάφανα ηλιόλουστα δέντρα. 

Επειδή αγαπώ 
Κορυδαλλοί φτεροκοπούν πάνω απ’ τα λιβάδια 
Και μυριάδες πουλιά σ' όλα τα φύλλα κελαηδούν. 

Επειδή αγαπώ 
Υπάρχει ένα αόρατο μονοπάτι που διασχίζει τους ουρανούς 
Κι αυτό το μονοπάτι παίρνουν τα πουλιά, ο ήλιος κι η σελήνη 
Κι όλα τ’ αστέρια της νυχτιάς. 

Επειδή αγαπώ 
Υπάρχει ένα ποτάμι που ρέει ολονυκτίς. 

Επειδή αγαπώ 
Όλη τη νύχτα το ποτάμι κυλάει στον ύπνο μου 
Χιλιάδες ζωντανά πλάσματα κοιμούνται στην αγκαλιά μου 
Και καθώς κοιμούνται ξυπνούν, κι ενώ ρέουν αναπαύονται.

- επειδή Σ' Αγαπώ -

*
Kathleen Raine 


(1908-2003) 

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

τ' αστέρι μου


ό,τι έλαμψε στη μαύρη νύχτα της ζωής μου 
ποτέ δεν θα τ' αρνηθώ
και μέσα από τα πιο πυκνά σύγνεφα το καρτερώ.

Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

θάπρεπε

το χρώμα σου μ' ακολουθεί παντού

κείνον τον Ιούλη να μην φύγω
αφήνοντας πίσω μου αναπάντητους φόβους 
και την κραυγή που δεν διάβασα -παιδί μου κι αυτή- 
διάλεξα πόνου κραυγή να ήταν. 

γιατί θάπρεπε να ερμηνευτούν τόσα πολλά 
σε τοίχους γραμμένα, 
μα ζύγιασα πως για άλλα μιλούσαν. 

κι έτσι αργότερα έμαθα πως θάπρεπε 
να πνίγω τις κραυγές σου 
αν και ήξερα 
πως μόνος τρόπος να περπατήσω δεν ήταν αυτός. 

θάπρεπε 
νάχω μάθει αντρίκια να ζητώ ό,τι ποθώ
και στις φτηνές προφάσεις να μην ενδίδω.

δεν ξέρω τώρα που κατάλαβα όλα αυτά 
αν είμαι ένα βήμα πιο μπροστά 
ξέρω όμως 
πως ο φόβος να μιλήσω είναι μια ακόμη μαχαιριά.

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014