φωτο: από χρώσεις-αποχρώσεις και στιγμές

Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2015

δεν θα φύγω ποτέ

Κοιτώ με δέος 
Αυτό που ταίριαξε τις ανάσες μας
και σαν πεταλούδα φτερουγάει ανάλαφρα στο γύρω μας.

Και πότε πότε μας χαϊδεύει με τα βελούδινα φτερά του, 
ίσα για να ξυπνήσει τον Πόθο μας γι' αυτό.

Λες και το Μαζί να είναι Σύμπαν μες στο σύμπαν. 
Λες κι η αλήθεια που τρυγάει το κορμί και την ψυχή μας 
μια στο Ποτέ να χάνεται
και μια στο Πάντα να ανασταίνεται
να υφαίνει με τις κλωστές τις ύπαρξής 
εκείνο το
σ' αγαπώ
το από -κοσμο

δεν θα φύγω ποτέ από τη γη
που τα λόγια τούτα στέριωσαν κάτω από τα πόδια μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου