φωτο: από χρώσεις-αποχρώσεις και στιγμές

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

Μαζί

δεν είναι το ξερό κλαρί που δίνει τον καρπό 


μα η ανάσα η ζεστή π' αφήνει στο λουλούδι
της παγωνιάς τ' αντίδοτο.


Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Ἄλλοτε η θάλασσα...

Ἄλλοτε ἡ θάλασσα μᾶς εἶχε σηκώσει στὰ φτερά της
Μαζί της κατεβαίναμε στὸν ὕπνο
Μαζί της ψαρεύαμε τὰ πουλιὰ στὸν ἀγέρα
Τὶς ἡμέρες κολυμπούσαμε μέσα στὶς φωνὲς καὶ τὰ χρώματα
Τὰ βράδια ξαπλώναμε κάτω ἀπ᾿ τὰ δέντρα καὶ τὰ σύννεφα
Τὶς νύχτες ξυπνούσαμε γιὰ νὰ τραγουδήσουμε
Ἦταν τότε ὁ καιρὸς τρικυμία χαλασμὸς κόσμου
Καὶ μονάχα ὕστερα ἡσυχία
Ἀλλὰ ἐμεῖς πηγαίναμε χωρὶς νὰ μᾶς ἐμποδίζει κανεὶς
Νὰ σκορπᾶμε καὶ νὰ παίρνουμε χαρὰ
Ἀπὸ τοὺς βράχους ὡς τὰ βουνὰ μᾶς ὁδηγοῦσε ὁ Γαλαξίας
Καὶ ὅταν ἔλειπε ἡ θάλασσα ἦταν κοντὰ ὁ Θεός
Γιώργος Σαραντάρης


θα γίνεις δικιά μου

το Τέλος του δισταγμού
και η Αρχή 
στην αγκαλιά σου να φθάσω 

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

θάθελα


θάθελα,
να μη σ' αναζητώ στα άνυδρα τούτα μέρη
όπου οι λέξεις ξεψυχάνε στο φώς της οθόνης.

ξέρουμε πως το ουρλιαχτό μας 
ποτέ δεν θα το ακούσουμε εδώ
πως ο πόθος δεν αναπαρίσταται σε pixels
πως το Σ' Αγαπώ δεν εμπιστεύεται τα bytes.

Πάνω στα σεντόνια η ιστορία μας όλη
ξεμπροστιασμένη από της ψυχής την ομορφιά
αφτιασίδωτη αλήθεια που σφραγίζει το σκοτάδι,
ποιά φωτογραφία θα μιλήσει γι' αυτά ;

θάθελα
το Σου ανήκω, μας ανήκουμε 
ψιθυριστά να γράφεται
με το φέγγος των ματιών μας
τους σφυγμούς της καρδιάς μας
και τη θέρμη των χαδιών μας.

θάθελα 
τη γεύση του σώματός σου να πλημμυρίζει το στόμα μου
το χάδι πάνω στις πληγές μας να υπόσχεται το παντοτινό
τα φιλιά μας 
-κεί που το ρυάκι της ψυχής μας χύνεται στο απέραντο-
να ζωγραφίζουν το Ένα μας

είθε
αχρείαστες νάναι οι οθόνες της ζωής μας
αρχείαστο και τούτο το blog
που έναν θάνατο τούχω τάξει
και θάναι ο πιο γλυκός απ' όλους 
γιατί ο μόνος όρκος που μας πρέπει
-Σ' αγαπώ-
με μια αγκαλιά θε να τον φωνάξουμε.

Σ' αγαπώ
τίποτ' άλλο να πώ δεν μπορώ...